HAYIRLI BİR FİYASKO

Almanya ve Berlin Duvarı

1944, Almanya
Fransızların Maginot Hattının kuzeyinde Ardenne’leri geçişlerinden bir hafta
sonra Alman orduları Manş Denizi kıyılarındaydı. Modern savaş tarihinin en
büyük başarılarından birini gerçekleştirmişler ve üç haftadan kısa bir sürede
Fransa’yı teslim almışlardı. İngiltere yalnız kaldı. O yaz ve 1940 sonbaharında
asla gerçekleşmeyecek bir Alman işgalini beklemeye koyuldu.

İki yıl sonra durum tamamen değişti. İngiltere’nin yakında çökecek önemsiz bir
ülke olduğunu düşündüğünden Hitler yüzünü Rusya’ya döndü. Şimdi 1942’lerin
sonuydu ve Stalingrad’da tükenmek üzere olan bir Alman ordusu vardı. Başka
bir ordu da El Alamein’de İngilizlere yeniliyordu. Kuzey Afrika’daki birlikler ise
Amerikan kuvvetleri tarafından paralanıyordu. Er yada geç, belki bir yıldan
daha kısa bir sürede, İttifak devletleri Manş Denizi’ni kontrol altına alıp
Fransa’yı işgalden kurtarmak için saldırabilirlerdi.

Maginot Hattı bir başarısız savunma anıtı gibiydi ve Fransa için kötü bir ündü.
Ancak Almanlar da kendi Maginot hatlarını yaptılar. Teknik açıdan
Fransızlarınkinden çok daha üstündü ama seçilen yer felaketti. Ancak Stepnen
Ambrose gibi bazı tarihçiler yaptıklarının o zaman için makul göründüğünü iddia
eder. Belki de bu büyük aptallığın nedeni Erwin Rommel’in sorumluluğunda inşa
edilmiş olmasıydı.

Rommel adı Nazi tarihinin en büyük taktik ve operasyon ustasına aittir. Politik
olarak güçlü bir askerdi ve 1944’de Hitler’e düzenlenen darbenin içinde yer
almıştı. Eğer başarılı olsaydı Almanya’nın başına da geçebilirdi. Ancak
Gestapo’nun eline düşmesinden sonra intihar etmeye zorlandı.
1942-43 kışında Kuzey Afrika’da Almanların savaşı kaybedişinden sonra
Rommel geri çağrıldı. Sözde bir burun rahatsızlığı vardı ama esas amaç savaşı
kaybetmiş olmasıydı. Hastalığından kurtulur kurtulmaz Führer’le görüşmüş ve
Hitler Müttefik kuvvetlerin Fransa üzerinden gelişebilecek bir saldırısına karşı
savunma hazırlamasını Rommel’den istemişti.

Batı Duvarı, bir Nazi propagandasıydı ve her yerde çok güçlü olduğu
anlatılıyordu. Rommel de işin başına geçecekti. Rommel kabul etti ancak böyle
bir görev için emir komuta zinciri çok karışık ve yetkileri çok sınırlıydı.
Aslında çok salakça olan bu plan nasıl oldu da devam ettirildi? Rommel aslen
Batı Duvarı fikrini benimsemişti ve savaşın kaderinin “su kıyısında”
belirleneceği lafını da etmişti.

Bu işe isteyerek girip silahlardan sorumlu Albert Speer ile ortak çalıştı. Beton
gibi maddelerin sağlanmasında ona öncelik tanınmasını ayarladı. Ancak
Rommel, Batı Duvarının durumunun pek parlak olmadığını kısa bir keşif
sonucunda anladı.

Sonraki yıl Rommel yüz binlerce askeri harekete geçirdi. Askerler ya çok genç ya
da Rus savaşlarından kalma eski askerlerdi. Deniz kıyısında surlar yapmak için
büyük kaynaklar kullanıldı. Uzunluğu 3000 kilometreyi geçen tüm sahil şeridi
çıkartmaya karşı çelik bir setle korunacaktı. Rommel çok fazla kaynak tüketir
olmuş ve daha da fazla istiyordu. Maginot Hattından daha güçlü bir setti bu.
Milyarlarca dolar harcandı ama aslında sonuç koskoca bir hataydı. Yaptıran
Büyük Rommel olunca tarihsel açıdan bazıları için kabul edilebilir duruma
geliyordu.

Bu setin yapılmasının somut sonuçları oldu. Pas de Calais bölgesinde savunma
hayli güçlüydü dolayısıyla buradan bir çıkartma yapılamazdı. Bu durumda
dikkatler ikinci uygun yer olan Normandiya’ya çevrildi.

Rommel, İttifak devletlerinin deniz yükseldiğinde saldırmasını bekliyordu.
Ancak deniz çekildiğinde bir kumsaldan kıyıya çıkacakları kimsenin aklına
gelmedi. On binlerce ton çelik ziyan olmuştu.

Surlara gelince, en önemli sorun şu; eğer sur yapacaksanız her yeri çevirmek
zorundasınız. O zaman düşman zayıf bir yer arar, bulur. Ama siz de oradan
gelecek saldırıya yoğunlaşırsınız.

Yüz kilometrelik sahil şeridinde Müttefiklerin karaya çıkabilecekleri tek yer
Omaha’daydı. Omaha ise bir delik gibiydi. Bir sabah Müttefikler saldırdı ve tüm
askerler buradan sızdı. Sonucunda ise Almanya Fransa’yı kaybetti.

Alman Batı Duvarı tarihin en devasa fiyaskolarından biridir. Fransızların
Maginot Hattı her şeye rağmen bir işe yaramıştı çünkü hiç olmazsa Almanlar bu
hatta saldırmayı göze alamamış, kuzeyden, hattın olmadığı noktadan Fransa’ya
girmişlerdi. Ama Almanların hattı böylesi bir işe de yaramadı. Omaha ve diğer
dört noktada karaya çıkan Müttefikler önünde Alman ordusu bir gün bile
duramadı.

Bununla birlikte birçok tarihçi, çıkartma sabahı Rommel cephede işinin başında
olsa ve istediği yetkiler de verilmiş olsa Müttefikleri gerisin geriye denize
dökebileceği görüşündedir.

Fransa’ya yapılan saldırının komutanlarından ve Maginot Hattını kuzeyden
ilerleyerek etkisiz kılmayı önerenlerden biri de Rommel’di ama daha sonra
kendisi yine bir işe yaramayacak benzer bir hattı kurmaya kalkışmıştı. Gerçi işin
şöyle bir yana daha var; eğer Rommel’in duvarı işe yarasa ve Müttefikler
Normandiya çıkarmasında başarısız olsaydı, altı ay sonra dünyanın ilk atom
bombası Hiroşima’ya değil muhtemelen Berlin’e atılacaktı. Onun için belki de bu
fiyasko sonuçta Almanya’nın hayrına olmuştur.